ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ (ਪਿਤਾ), ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ (ਪਤੀ) ਅਤੇ ਬਾਲ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ (ਪੁੱਤਰ) ਤਿੰਨਾਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਸਬੰਧ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਖੀ “ਦੋਹਿਤਾ ਬਾਣੀ ਕਾ ਬੋਹਿਥਾ” ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਬਾਲ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਸਾਖੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੀਜੇ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਲੰਘ (ਪੀੜ੍ਹੇ) ‘ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰੂਹਾਨੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਬੀਬੀ ਭਾਨੀ ਜੀ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਸਪੁੱਤਰ, ਬਾਲ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ (ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਾਲੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਰੁੜ੍ਹਦੇ ਸਨ), ਖੇਡਦੇ-ਖੇਡਦੇ ਨਾਨਾ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਲੰਘ ਨੂੰ ਪਕੜਨਾ ਅਤੇ ਬੀਬੀ ਭਾਨੀ ਜੀ ਦਾ ਡਰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਬਾਲ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਪਲੰਘ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਲੰਘ ਥੋੜਾ ਹਿੱਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬੀਬੀ ਭਾਨੀ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਡਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ ਕਿ ਬਾਲਕ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਘਨ (ਰੁਕਾਵਟ) ਨਾ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਬੀਬੀ ਜੀ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਬਾਲ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਪਲੰਘ ਦੇ ਹਿੱਲਣ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਮਾਸੂਮ ਦੋਹਤੇ (ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ) ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ। ਬੀਬੀ ਭਾਨੀ ਜੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਚਨ ਕੀਤਾ ਏਹੁ ਦੋਹਿਤਾ ਬਾਣੀ ਕਾ ਬੋਹਿਥਾ ਹੋਵੇਗਾ।” (ਭਾਵ: ਇਹ ਮੇਰਾ ਦੋਹਤਾ (ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ) ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੂਹਾਨੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਜਹਾਜ਼/ਬੇੜਾ ਬਣੇਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਾਰੇਗਾ।) ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ‘ਤੇ ਅਸਰ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਬਚਨ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਸੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ: ਬੀਬੀ ਭਾਨੀ ਜੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹੋ ਬਾਲਕ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਗੁਰੂ — ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਰਗੱਦੀ ‘ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰੀ ਆਦਿ ਗ੍ਰੰਥ (ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ) ਦੀ ਸੰਪਾਦਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ‘ਬਾਣੀ ਦਾ ਜਹਾਜ਼’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਇਕਲੌਤੀ ਅਜਿਹੀ ਸਾਖੀ ਹੈ ਜੋ ਬੀਬੀ ਭਾਨੀ ਜੀ ਦੇ ਸਬਰ, ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਇਲਾਹੀ ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਕੜੀ ਵਿੱਚ ਪਰੋ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
