ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਹਿਬ (ਨੂਰੀ ਰਹਿਬਰ)

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਹਿਬ (ਨੂਰੀ ਰਹਿਬਰ)
ਪਾਉੜੀ ੧: ਨੂਰੀ ਜੋਤਿ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼
ਕੀਰਤਪੁਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਭਾਗ ਸੁਲੱਖਣੀ, ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਜਨ ਆਈ।
ਸੱਤਵੇਂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਅੰਦਰ, ਨੂਰੀ ਛਬਿ ਦਿਖਾਈ।
ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ, ਗੁਰਗੱਦੀ ਲਿਸ਼ਕਾਈ।
ਅੱਠਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜਗਤ ਦੇ ਬਣ ਕੇ, ਰੂਹਾਨੀ ਕਲਾ ਸਵਾਈ।
ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੇ ਗਿਆਨ ਅਥਾਹ, ਜਿਉਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੁਸ਼ਨਾਈ।
ਪਾਉੜੀ ੨: ਹੰਕਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ (ਪੰਡਿਤ ਲਾਲ ਚੰਦ)
ਪੰਡਿਤ ਲਾਲ ਚੰਦ ਗਰਬਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੱਤ ਹੰਕਾਰੀ।
ਗੀਤਾ ਦੇ ਅਰਥ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ, ਕਰ ਕੇ ਖਿੱਚ-ਤਾਣੀ ਭਾਰੀ।
ਗੁਰੂ ਨੇ ਛੱਜੂ ਝੀਵਰ ਸੱਦਿਆ, ਜੋ ਸੀ ਗੁੰਗੜਾ ਅਤਿ ਨਿਆਰੀ।
ਸਿਰ ‘ਤੇ ਸੋਟਾ ਧਰ ਦਿੱਤਾ, ਟੁੱਟੀ ਹਉਮੈ ਦੀ ਦੀਵਾਰੀ।
ਅਨਪੜ੍ਹ ਮੁਖੋਂ ਵੇਦ ਉਚਾਰੇ, ਦੇਖ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਹਾਰੀ।
ਪਾਉੜੀ ੩: ਦਿੱਲੀ ਫੇਰੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਪਰਖ
ਰਾਜਾ ਜੈ ਸਿੰਘ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਦਿੱਲੀ ਚਰਨ ਪੁਆਏ।
ਰਾਣੀਆਂ ਭੇਖ ਵਟਾ ਕੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਪਰਖਣ ਦੇ ਲਈ ਆਏ।
ਬਾਲਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪਾਰਖੂ ਐਸਾ, ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਪਛਾਣੇ।
ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੋਦ ਜਾ ਬੈਠੇ, ਸਭ ਦੇ ਭੇਤ ਉਹ ਜਾਣੇ।
ਦੁਨਿਆਵੀ ਚਤੁਰਾਈਆਂ ਝੁਕੀਆਂ, ਸੱਚੇ ਦੀਪ ਜਗਾਏ।
ਪਾਉੜੀ ੪: ਮਾਨਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ
ਦਿੱਲੀ ਅੰਦਰ ਕਹਿਰ ਪਿਆ, ਚੇਚਕ ਰੋਗ ਡਰਾਵੇ।
ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚੀ ਜਗ ਅੰਦਰ, ਮੌਤ ਨਜ਼ਰ ਸਭ ਆਵੇ।
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਬੰਗਲੇ ਬਹਿ ਕੇ, ਰਹਿਮਤ ਧਾਰ ਵਹਾਵੇ।
ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲਏ, ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਰੂ ਪਾਵੇ।
ਜਿਸ ਡਿਠੇ ਸਭਿ ਦੁਖ ਜਾਇ, ਐਸਾ ਬਚਨ ਸੁਣਾਵੇ।
ਪਾਉੜੀ ੫: ਅੰਤਿਮ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੇ ਅਮਰ ਜੋਤਿ
ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਜਦ ਤਾਪ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਿਦਕ ਨਾ ਮਨੋਂ ਵਿਸਾਰਿਆ।
“ਬਾਬਾ ਬਕਾਲੇ” ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰ, ਪੰਥ ਦਾ ਰਾਹ ਸਵਾਰਿਆ।
ਨੌਵੇਂ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ, ਜੋਤਿ ਨੇ ਜੋਤਿ ਉਤਾਰਿਆ।
ਬਾਲਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਮਰ ਸਲਾਮਤ, ਜਿਸ ਜਗ ਦਾ ਕਸ਼ਟ ਨਿਵਾਰਿਆ।
ਸਭ ਸੰਗਤਾਂ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ