ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ‘ਮਾਂ-ਪਿਓ’ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਗ੍ਰੰਥੀ ਸਿੰਘ, ਬਾਬਾ ਜਗਰੂਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ 14-15 ਸਾਲ ਇਸ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮਝ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਵਿਦਾਇਗੀ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਇਸ ਪਿੰਡ ਆਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦੋ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ, ਕੀਰਤਨ ਅਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨਾਲ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ‘ਪਾਠੀ ਸਿੰਘ’ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ 40 ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੱਚੇ ਕੀਰਤਨ ਅਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਦੇ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ-ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਇਆ। ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। 16-17 ਗੱਡੀਆਂ ਦਾ ਕਾਫਲਾ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਗਿਆ। ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ-ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਾਬਾ ਜੀ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਅੱਜ ਵੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨਾਲ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ। ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੇ 9 ਜੀਅ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਅੱਜ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਰਸੀਏ (ਪਾਠੀ) ਬਣ ਗਏ ਹਨ।
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪੰਚਾਇਤ ਅਤੇ ਕਮੇਟੀ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੰਥੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖਾਵਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਈਏ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਇਹ ਵਿਦਾਇਗੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ 14 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਮਹਾਨ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਸਲਾਮ!